Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

28η Οκτωβρίου. Στρεβλώσεις και Ψέματα.

Αλήθεια, πόσοι Έλληνες γνωρίζουν τις πραγματικές διαστάσεις της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940; Μήπως και αυτή η τόσο περήφανη, σημαιοστόλιστη εθνική γιορτή, στην κρατικά διδασκόμενη εκδοχή της, διέπεται εν πολλοίς από θεμελιακές και σκόπιμες ιστορικές, πολιτικές και ιδεολογικές αντιφάσεις; Το παρόν κείμενο αποπειράται, ακριβώς, να καταδείξει αυτές τις στρεβλώσεις, που το Ελληνικό αστικό κράτος φροντίζει συντεταγμένα και με χαρακτηριστική δεξιοτεχνία να καλύπτει. 

"Αρχικά, νομίζω πως όλοι μας θα συμφωνήσουμε στο εξής: Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμήσει τον φασισμό. Η Ελλάδα του 1940, όταν δέχτηκε επίθεση από την φασιστική υπο τον Μουσολίνι Ιταλία, βρισκόταν στο εσωτερικό της υπόδουλη του Δικτάτορα Μεταξά, οποίος σήμερα παρουσιάζεται ως πατριώτης και σωτήρας του έθνους -από συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές ομάδες του ακροδεξιού χώρου. Το περιβόητο και ηχηρό «μεταξικό ΟΧΙ!» ουδεμία σχέση φέρει με αυτό που τώρα μας «πλασάρουν» ως πατριωτισμό. Ο Μεταξάς, όπως είναι γνωστό, ήταν πιστός οπαδός του Αδόλφου Χίτλερ, στα βήματα του οποίου ίδρυσε την Ελληνική Ναζιστική νεολαία και καθιέρωσε τις ιμπεριαλιστικές φιέστες (παρελάσεις), που δυστυχώς μας ακολουθούν μέχρι και σήμερα. Ο θαυμασμός αυτός, λοιπόν, του Μεταξά προς την Ναζιστική Γερμανία -την επιβολή της οποίας προσδοκούσε στην Ελλάδα- ήταν η κατεξοχήν αφορμή της άρνησής του στον Μουσολίνι για την είσοδο της Ιταλίας στην Ελλάδα.


Όσον αφορά το πολιτικό, οικονομικό και ιδεολογικό κομμάτι του πράγματος, παρατηρείται έντονα η «αποστείρωση» του αντιφασιστικού και ριζοσπαστικού χαρακτήρα της νικηφόρας αντίστασης του Ελληνικού λαού ενάντια στον φασισμό -που οπωσδήποτε δεν είχε καθολική ανταπόκριση- και η ταύτισή της με μια εθνική νίκη έναντι κάποιων βαρβάρων, χωρίς πολιτικές αναφορές και διεργασίες. Αυτή η ιστορική αλλά, κυρίως, ιδεολογική κατεύθυνση εντάσσεται στη γενικότερη ανάγκη των αστικών κρατών (και όχι μόνο της Ελλάδας) να αποκρύψουν την πραγματική αφετηρία των πολέμων και δη του ‘Β Παγκόσμιου, η οποία βρίσκεται στις εξειδικεύσεις των αναγκών της καπιταλιστικής κερδοφορίας που οδηγούν νομοτελειακά στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό. Για να το πω ξεκάθαρα: Η σημερινή εθνικιστική και ρατσιστική εκδοχή για την 28η λειτουργεί εντελώς προβοκατόρικα και αποπροσανατολιστικά. Παρουσιάζει ως εχθρούς τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, αποσιωπώντας εντελώς την ολιστική εξήγηση των φασιστικών κινημάτων με έντονα ιμπεριαλιστικά στοιχεία στις χώρες αυτές. Εξάλλου, τα στοιχεία αυτά δεν έλλειψαν και στην Ελλάδα, η οποία εκμεταλλευόμενη το γενικότερο επεκτατικό κλίμα της περιόδου άσκησε με τη σειρά της ιμπεριαλιστική πολιτική, καταλαμβάνοντας Αλβανικά εδάφη όπου υπήρχαν ελληνικές μειονότητες.


Παράλληλα, ένα άλλο σύνθετο και ιδιαίτερα μπερδεμένο κεφάλαιο της 28ης είναι αυτό που αφορά τη λεγόμενη «εθνική ομοψυχία». Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο λαός συνιστά μια ενιαία μάζα με κοινά ταξικά συμφέροντα, φαινόμενο συγχρονικό και διαχρονικό. Αντίστοιχα, λοιπόν, κατά την ταραγμένη εκείνη ιστορική περίοδο η σύγκρουση συμφερόντων (ταξικών και πολιτικών) κορυφώθηκε, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ύπαρξη των λεγόμενων «φιλοσυστημικών ταγματασφαλιτών», αυτών που δεν είχαν ξεκάθαρη θέση και λειτουργούσαν ιδιοτελώς και, φυσικά, των αγωνιστών. Να σημειώσουμε εδώ ότι η αρχική Σταλινική γραμμή ήταν να μην πολεμήσουν οι κομμουνιστές, λόγω της κατάπτυστης συμφωνίας Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Επρόκειτο για ένα σύμφωνο «φιλίας και μη επίθεσης» που υπογράφτηκε στις 23 Αυγούστου 1939 και-μεταξύ άλλων-μοίραζε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της Πολωνίας στις δυο δυνάμεις. Έτσι, παρότι ο ηγέτης του ΚΚΕ, Ζαχαριάδης, κάλεσε, μέσα απ’τη φυλακή που βρισκόταν, όλους τους Έλληνες να πολεμήσουν ενωμένοι τους εισβολείς (και προς τιμήν του), το ΚΚΕ σαν κόμμα επέμεινε στη Σταλινική γραμμή της αδράνειας. Αυτό θα αλλάξει μόλις το 1941 όταν ο Χίτλερ μέσα στην παράνοιά του θα επιτεθεί και στη Σοβιετική Ένωση παραβιάζοντας τη συμφωνία τους. Τότε ακριβώς θα θυμηθεί να μπει και η πλειοψηφία των κομμουνιστών στην εθνική αντίσταση και να πολεμήσει τους κατακτητές.    


Καταληκτικά, ίσως η ουσιαστικότερη ιστορική παραχάραξη αυτής της επετείου, να είναι η ίδια η επέτειος. Συνιστά, άραγε, αιτία εθνικής υπερηφάνειας και χαράς η είσοδος σε έναν αιματηρό πόλεμο; Μήπως θα ‘ταν πιο εύλογο να γιορτάζουμε την λύτρωση από τα ναζιστικά δεσμά, για τα οποία, δυστυχώς, τα κράτη φροντίζουν να ξέρουμε τόσα λίγα; Η ιδεολογία του πολέμου δεν είναι ούτε μετέωρη ούτε απότοκο της «ανισορροπίας» ενός προσώπου. Κορυφώνεται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Άλλωστε, δεν είναι τυχαία τα λόγια του Τσώρτσιλ: «Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών. Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού». "

Δημήτρης Παρτάλης
dimmmpart
Ο Δημήτρης Παρτάλης είναι μέλος της Πρωτοβουλίας Νέων και πρωτοετής φοιτητής στο τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών επιστημών.
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ