Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Διαίρει και Βασίλευε

Το παρακάτω πολιτικό κείμενο αναφέρεται στον πρώτο κομματικό διχασμό στις αρχές της Μεταπολίτευσης.

«Οι λαοί δεν έχουν σταθερά ιδανικά. Πιο εύκολα πείθονται από ένα δημαγωγό, παρά κρατάνε σταθερά τα πιστεύω τους».


Η γνωστή φράση διαίρει και βασίλευε ειπώθηκε πρώτη φορά από τον Ιταλό στοχαστή Νικολό Μακιαβέλι. Η αναφορά αυτή έγινε στο έργο του «Ηγεμόνας» το οποίο γράφτηκε το 1513, την περίοδο της εξορίας του. Στόχος του ήταν η καταγραφή των ιδεών, που είχε υιοθετήσει στη διπλωματία και την πολιτική, και η “εκπαίδευση” επίδοξων ηγεμόνων όσον αφορά τον χειρισμό του λαού.  


(Το συγγραφικό έργο  Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ )


Παρ’ ότι έχουν περάσει 5 αιώνες από την συγγραφή του βιβλίου, την εφαρμογή μοντέρνων, φιλελεύθερων και επαναστατικών πολιτικών ιδεολογιών, ο μακιαβελισμός επηρέασε και εξακολουθεί να επηρεάζει πολίτες, πολιτικούς και κυβερνήσεις. Η τακτική του διαίρει και βασίλευε, με τεχνητή μορφή, εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με μεγάλη επιτυχία πρώτη φορά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα επόμενα χρόνια, στον Μεσοπόλεμο, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Εμφύλιο, στην Στρατιωτική Δικτατορία και από την αρχή της Μεταπολίτευσης, 1975, μέχρι και σήμερα το φαινόμενο κλιμακώθηκε και διατηρήθηκε τόσο από τους πολίτες όσο και από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.


Τα πρώτα στρατόπεδα δημιουργήθηκαν στις αρχές της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας, με αφορμή την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ. Στις 12 Ιουνίου 1975 η κυβέρνηση Καραμανλή (ΝΔ), αναγνωρίζοντας την αρνητική εικόνα που είχε το ΝΑΤΟ στην ελληνική κοινωνία, θεώρησε, ότι το αίτημα ένταξης της χώρας σε έναν ευρωπαϊκό οικονομικό οργανισμό ήταν η μοναδική λύση διατήρησης και δημιουργίας σχέσεων της Ελλάδας με χώρες της Δύσης.


Στην απέναντι πλευρά, ο Ανδρέας Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ) χαρακτήριζε επικίνδυνη την έκθεση της ελληνικής βιομηχανίας στα πλαίσια του ευρωπαϊκού συναγωνισμού, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι η ελληνική γεωργία και οι ελληνικές επιχειρήσεις θα βρίσκονταν εκτεθειμένες- σε αβέβαιη θέση. Επιπρόσθετα, η ΕΟΚ χαρακτηρίστηκε οικονομικό “όπλο” του ΝΑΤΟ, δημιουργώντας και το γνωστό σύνθημα “ ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”. Για να αντικρούσουν την πολιτική θέση της ΝΔ, επικεντρώθηκαν και βασίστηκαν, ο αρχηγός του κόμματος και τα μέλη του, στην εθνική συνείδηση του κόσμου, εξ ου και η πασίγνωστη φράση του Ανδρέα Παπανδρέου “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”.


Το τρίτο στρατόπεδο, αυτό της Αριστεράς με οδηγό το ΚΚΕ, ήταν ξεκάθαρα εναντίον της ένταξης στην ΕΟΚ καθώς έτσι θα προστατεύονταν τα εργασιακά δικαιώματα. Μάλιστα τόνιζαν το αίτημα αποδέσμευσης της χώρας από την Κοινότητα. Αξίζει να σημειωθεί πως ήταν από τους λίγους που ανέλυσαν το σύστημα και τον τρόπο λειτουργίας της Κοινότητας.


Αυτές οι 3 κύριες πολιτικές παρατάξεις, ασχολήθηκαν εκτενώς με το φλέγον ζήτημα της ένταξης, διότι μόνο με την δύναμη του κόσμου μπορούσαν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους. Εκείνη την χρονική περίοδο ο λαός είχε πολιτική δύναμη και εξουσία που δεν ήξερε. Οι πολιτικές ηγεσίες γνώριζαν πως είχαν απέναντι τους ένα πλήθος κόσμου, καταπιεσμένο, διωγμένο, φοβισμένο, απαίδευτο, ψυχικά και σωματικά κακοποιημένο από το 1967 έως και το 1974. Δίνοντας τους μια ελπίδα, ότι θα ανήκουν κάπου και θα υπολογίζονται, ότι αξίζουν μια καλύτερη ζωή, χωρίς υπερβολικούς και δυσνόητους λόγους, η πολιτική ελίτ έχει διανύσει το πιο δύσκολο κομμάτι στο παιχνίδι της πειθούς.


Οι πολίτες πλέον δεν σκέφτονται τα κοινωνικά οφέλη, τον αντίκτυπο κάποιων αποφάσεων, την εξέλιξη. Ασχολούνται μόνο με το περιεχόμενο που μπορεί να τους προσφέρει ατομική ανέλιξη. Τα προβλήματα της Στρατιωτικής Δικτατορίας δεν λύνονται, πολλαπλασιάζονται. Ατομικισμός, παρορμητικότητα, δόλος , πολιτική/ ιδεολογική ανθρωποφαγία είναι πλέον τα superfoods της πολιτικής ελίτ. Δίνοντας έμφαση σε επιφανειακά ζητήματα, καλύπτοντας τις επιπτώσεις με ένα ιδανικό ‘χαλί’ π.χ. δάνειο διακοπών χωρίς τόκους, οι πολιτικοί καταφέρνουν να κομματικοποιήσουν τα πάντα γύρω μας. Η κατηγοριοποίηση σε κομματικές ομάδες συμβάλει στο διχασμό του κόσμου, που επιθυμεί η πολιτική ελίτ για να κρατήσει την εξουσία και να περάσει με δημαγωγικά μέσα αυτά που επιθυμεί.


Τα ερωτήματα που γεννώνται εν τέλη, είναι τα προφανή:


  • Πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να μην έχει πολιτική παιδεία ;


  • Δεν υπάρχει ανθρωπιστική πολιτική ;


  • Δεν κουράζει ο διχασμός ;


Είναι εφικτή η αλλαγή ;



Κατερίνα Τσομπανίδη
T_Katerina_S
Η Κατερίνα Τσομπανίδη είναι μέλος της Πρωτοβουλίας Νέων και πρωτοετής φοιτήτρια του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης.
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ