Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Κύριε Υπουργέ, είστε επικίνδυνος.

Η πρόσφατη δήλωση του κύριου Κωνσταντίνου Τσιάρα στον άλφα, σχετικά με την επιρροή των ρόλων του πατέρα και της μητέρας μιας οικογένειας, στην ψυχολογική υγεία των παιδιών, δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από τα δεδομένα. Με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο ο καθένας μας μπορεί να βρει διάφορα άρθρα, όπου όχι μόνο διαφωνούν με την συγκεκριμένη δήλωση, αλλά και που ισχυρίζονται το αντίθετο.

Η πρόσφατη δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης κύριου Κωνσταντίνου Τσιάρα στον άλφα, σχετικά με την επιρροή των ρόλων του πατέρα και της μητέρας μιας οικογένειας, στην ψυχολογική υγεία των παιδιών, δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από τα δεδομένα. Με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο ο καθένας μας μπορεί να βρει διάφορα άρθρα, όπου όχι μόνο διαφωνούν με την συγκεκριμένη δήλωση, αλλά και που ισχυρίζονται το αντίθετο.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με το άρθρο “Οι φόβοι για τα παιδιά που θα μεγαλώσουν με γονείς του ίδιου φύλου”,  της ψυχολογικής υπηρεσίας “άερτον” αναφέρεται εξονυχιστικά πως τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς του ίδιου φύλου, δεν έχουν πολλές διαφορές από τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς διαφορετικού. Θα μπορούσα, μάλιστα, να πω πως περισσότερες ομοιότητες έχουν. Όπως λέει και το κείμενο, τρεις είναι οι προϋποθέσεις που επηρεάζουν την ψυχική υγεία των παιδιών: η σωστή οριοθέτηση από τους γονείς, η στήριξη και η φροντίδα. Το φύλο των γονέων δεν παίζει κανένα ρόλο στην ανατροφή ενός μωρού και δεν θα έπρεπε να είναι λόγος για να εμποδίσει ένα παιδί να μεγαλώσει μέσα σε μια ζεστή οικογένεια.

Όμως δεν είναι το μόνο άρθρο που μπορεί να έρθει σε σύγκρουση με την θέση του κύρου υπουργού Δικαιοσύνης. Ένα ακόμα άρθρο που προσέλκυσε την προσοχή μου είναι το άρθρο “Πέρα από τα στερεότυπα”, της σελίδας “Greeks Channel”. Οι συγγραφείς αυτού του άρθρου αναφέρουν, αναλυτικά, ότι οι ποσοτικές και ποιοτικές μελέτες επιβεβαιώνουν πως η καλή ψυχολογία και η ψυχική υγεία, των μικρών μας φίλων, συνδέεται αποκλειστικά με την ποιότητα της σχέσης ενός γονέα με το παιδί του, από την οικογενειακή σταθερότητα και από την αλληλεπίδραση των μελών της οικογένειας. Η μορφή της οικογένειας δεν είναι παράγοντας κάποιας ψυχικής διαταραχής.

To 1996 οι Patterson και Redding, καθηγητές του Πανεπιστημίου της Virginia, γράφουν στο ακαδημαϊκό τους paper με τίτλο “Lesbian and gay families with children: Implications of social science research for policy. Journal of Social Issues”: We summarize recent research findings suggesting that lesbian and gay parents are as likely as are heterosexual parents to provide home environments that support positive outcomes among children. Research findings suggest that unless and until the weight of evidence can be shown to have shifted, parental sexual orientation should be considered irrelevant to disputes involving child custody, visitation, foster care, and adoption.” 

Δεν θα σταθώ μόνο σε διαδικτυακά κείμενα όμως. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του 21ου αιώνα είναι η πρωθυπουργός της Φιλανδίας, Σάνα Μάριν. Σε συνεντεύξεις της έχει αναφερθεί στην οικογενειά της, καθώς η μητέρα της και η συζυγός της ήταν οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές της Σάνα. Έχει μιλήσει, όμως και για το γεγονός ότι όταν ήταν μικρή ένιωθε αόρατη γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει στο σχολείο για την οικογενειά της. Παρ΄όλα αυτά κατάφερε να πετύχει τα όνειρα της μέσα σε ένα υγιή πλαίσιο.

Διαβάζοντας όλα αυτά τα άρθρα και τα παραδείγματα, παρατηρώ ότι δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ των ετεροφυλόφιλων και των ομοφυλόφιλων γονιών. Αντ’ αυτού υπάρχει μόνο προκατάληψη και φόβος. Δεν πρέπει, όμως, να αφήσουμε τον φόβο να σταθεί εμπόδιο στο αυτούσιο δικαίωμα των ομοφυλοφίλων να υιοθετήσουν ένα παιδί. Όταν η κοινωνία αντιληφθεί ότι δεν φταίει το φύλο των γονιών, αλλά τα στερεότυπα που υπάρχουν για την ιδανική οικογένεια, τότε τα παιδιά θα μάθουν από μικρή ηλικία ότι είναι φυσιολογική η ύπαρξη μιας οικογένειας με δύο μαμάδες και δύο μπαμπάδες. Και δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίζονται, τα παιδιά με ομοφυλόφιλους γονείς, ως εξωγίηνα από τους συμμαθητές τους. 

Για να γίνει αυτό το βήμα πρέπει η πολιτεία να δώσει το δικαίωμα σε όλους τους γονείς, ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος ή πατρίδας, να μπορούν να υιοθετούν παιδιά. Να μεριμνήσει, το ίδιο το κράτος, για την ενημέρωση του σεξουαλικού προσανατολισμού στα παιδιά από μικρή ηλικία, για να αποφευχθούν πιθανές ομοφοβικές συμπεριφορές. Έτσι τα παιδιά, με ομοφυλόφιλους γονείς, θα αποφύγουν τα οποιαδήποτε ψυχικά τραύματα. Ακόμα και αν αυτά προέρχονται από την κοινωνία.


Ενδεικτική βιβλιογραφία: 


1) Patterson, C.J., & Redding, R. E. (1996). Lesbian and gay families with children: Implications of social science research for policy. Journal of Social Issues, 52(3), 29-50.

2) Wainright, J. L., Russell, S. T., & Patterson, C. J. (2004). Psychosocial adjustment, school outcomes, and romantic relationships of adolescents with same-sex parents. Child Development, 75(6), 1886-1898; Patterson & Redding (1996).

3) Hershberger, S. (1997). A twin registry study of male and female sexual orientation. Journal of Sex Research, 34(2), 212–222

4) Tasker, F., & olombok, S. (1997). Growing up in a lesbian family. New York: Guilford Press.

5) Bailey, J. M., Bobrow, D., Wolfe, M., & Mikach, S. (1995). Sexual orientation of adult sons of gay fathers. Developmental Psychology, 31(1), 124-129.

6) Wainright et al. (2004).

7) Wainright JL1, Patterson CJ. Peer relations among adolescents with female same-sex parents. Dev Psychol. 2008 Jan;44(1):117-26.

8) Avery, A., Chase, J., Johansson, L., Litvak, S., Montero, D., & Wydra, M. (2007). America’s changing attitudes toward homosexuality, civil unions, and same gendered marriage: 1977–2004. Social Work, 52(1), 71–79.

9) Skattebol, J., & Ferfolja, T. (2007). Voices from an enclave: Lesbian mothers’ experiences of child care. Australian Journal of Early Childhood, 32(1), 10–18.

10) Van Dam, M-A. A. (2004). Mothers in two types of lesbian families: Stigma experiences, supports, and burdens. Journal of Family Nursing, 10(4), 450–484.

11) Patterson, C. J., & Chan, R. W. (1998). Families headed by lesbian and gay parents. Στο M. E., Lamb (Ed.), Non-traditional families: Parenting and child development (2nd Edition). Hillsdale, NJ: Erlbaum Associates.

12) Angharad Titlestad & Julie Ann Pooley (2014) Resilience in Same-Sex-Parented Families: The Lived Experience of Adults with Gay, Lesbian, or Bisexual Parents, Journal of GLBT Family Studies, 10:4, 329-353.

13) Negy, C., & McKinny, C. (2006). Application of feminist therapy: Promoting resiliency among lesbian and gay families. Journal of Feminist Family Therapy, 18, 67–83.

14) Green, Richard, Jane Barclay Mandel, Mary E. Hotvedt, James Gray and Laurel Smith. 1986. «Lesbian Mothers and Their Children: A Comparison with Solo Parent Heterosexual Mothers and Their Children.» Archives of Sexual Behavior 15:167-84.


Κατερίνα Μπέγια
Η Κατερίνα Μπέγια γεννήθηκε στην Ελευσίνα, όπου και μεγάλωσε. Είναι μέλος της Πρωτοβουλίας Νέων και σπουδάζει στο τμήμα Φιλοσοφίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ