Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

«Μια μορφή υποστήριξης σαν καμιά άλλη» -Η πρώτη μου συγκέντρωση.

Στις 20 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε και η δική μου πρώτη συμμετοχή σε συγκέντρωση με τόσο σημαντικό σκοπό. Θα ήθελα, λοιπόν, να μοιραστώ αυτή την εμπειρία μαζί σας.

Στις 20 Οκτωβρίου 2021 ξεκίνησε ξανά -μετά από έναν ολόκληρο χρόνο- η δίκη του αδικοχαμένου Ζακ Κωστόπουλου. Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει. Ο Ζακ Κωστόπουλος που λέτε, δολοφονήθηκε. Δολοφονήθηκε στην Ομόνοια κάτω από το φως του ήλιου μέρα μεσημέρι. «Και μη μου πεις ότι δεν έβλεπες πάλι όταν κλωτσούσαν τον Ζακ στο κεφάλι»*.


Εμείς στις 20 Οκτώβρη και ώρα 9:00, βρισκόμασταν ήδη έξω από το εφετείο Αθηνών. Με τα πλακάτ, τα συνθήματα, τα πανό και φυσικά τις μάσκες και τις αποστάσεις μας. Στις 20 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε και η δική μου πρώτη συμμετοχή σε συγκέντρωση με τόσο σημαντικό σκοπό. Θα ήθελα, λοιπόν, να μοιραστώ αυτή την εμπειρία μαζί σας.


Στην συγκέντρωση θα βρεις κάθε λογής ανθρώπους. Ανθρώπους θυμωμένους επειδή όσοι διέπραξαν την ανθρωποκτονία δεν έχουν καταδικαστεί ακόμη. Νευριασμένους και απογοητευμένους από την κοινωνία, η οποία -για μια ακόμη φορά- απέτυχε, δεν μπόρεσε να προστατέψει τους πολίτες της και να καταστείλει έγκαιρα τις εγκληματικές ενέργειες. Ανθρώπους στεναχωρημένος που βιώνουν και που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει την απώλεια της Zackie Oh. Ανθρώπους αγανακτισμένους επειδή το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει. Επειδή το αίτημα αναβλήθηκε κι εμείς περιμένουμε από τις 2.10.20. Όμως βλέπεις και ανθρώπους χαρούμενους. Χαρούμενους κι ευδιάθετους, γεμάτους ελπίδα και πίστη για το μέλλον και την δικαστική απόφαση. Μόνο χαρά μπορώ να νιώσω όταν παρατηρώ ότι έχουν περάσει τρία χρόνια από τη δολοφονία του Ζακ, αλλά υπάρχει ακόμα κόσμος της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ και μη που περιμένει και θυμάται. Που ακόμα διεκδικεί, που πιστεύει πως τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελεύθερη έκφραση δεν θα πρέπει ποτέ να καταπατούνται, αλλά αντίθετα, θα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα. Η Zackie ζει. Στην μνήμη, στο μυαλό, στο σώμα και στην καρδιά μας. Και όλοι οι άνθρωποι της συγκέντρωσης είναι εκεί για να το επιβεβαιώσουν. «Η ZACKIE ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ» φωνάζουν.


Συνειδητοποίησα πως οι συγκεντρώσεις είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Μια μορφή υποστήριξης σαν καμιά άλλη. Μόλις αντίκρισα κι άλλους ανθρώπους που βρισκόντουσαν εκεί ήδη, ανατρίχιασα. Ο κόσμος δεν ήταν πολύς, αλλά η σκέψη και μόνο ότι όλοι ήμασταν στο εφετείο για ένα συγκεκριμένο και ιερό σκοπό, με έκανε να ανατριχιάσω. Εννοείται πως και τα post, τα stories, τα video στα social media, καθώς και τα άρθρα online αποτελούν πολύ σημαντικά μέσα προώθησης και υποστήριξης, αλλά η εμπειρία της φυσικής παρουσίας σε αυτές τις δράσεις είναι μοναδική. Ξαφνικά χάνεται αυτό το μαξιλαράκι ασφαλείας που νιώθεις όταν γράφεις απλά κάτι στα social media, και αποκτάς ένα άλλο «feeling». Κάτι σαν να αλλάζεις «mode». Ίσως αυτό να οφείλεται στην αβεβαιότητα της όλης οργάνωσης. Δηλαδή, δεν είναι βέβαιο το πως θα εξελιχθεί η συγκέντρωση・ μπορεί να γνωρίσεις δεκάδες νέους ανθρώπους, να φωνάξεις, να βγάλεις τον πόνο, τον θυμό και την θλίψη από μέσα σου, μπορεί ακόμα και να μετατραπεί σε πορεία και διαδήλωση. Ποτέ δεν ξέρεις.


Το να βλέπεις όλη αυτή την υποστήριξη και ένωση, την φλόγα στα μάτια ορισμένων παρευρισκόμενων, την ανησυχία και την όρεξη, σε έκανε να θες να «πολεμήσεις» για τα ιδανικά σου ακόμα περισσότερο. Δεν ένιωθες μόνος. Ήταν μια μαζική προσπάθεια. Η φυσική παρουσία δίνει μια άλλη διάσταση στην υποστήριξη και την αλληλεγγύη. Γενικότερα καλό είναι να δίνουμε το παρών σε τέτοιες «μάχες». Διότι μας αφορούν άμεσα όλους. Η κατάφωρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρατηρείται ακόμα και στις μέρες μας. Ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο και το κοινωνικό «status» που μας χαρακτηρίζει, οφείλουμε να δίνουμε το παρών σε συγκέντρωσης για διεκδίκηση της δικαιοσύνης, γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι.


*Στίχος από το τραγούδι «Μίλα» του Δημήτρη Μυστακίδη


Erind Papajani
Ο Erind Papajani είναι μέλος της Πρωτοβουλίας Νέων και δευτεροετής φοιτητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών σπουδών του ΟΠΑ. Παράλληλα εργάζεται ως social media editor στο περιοδικού ΔΥΟ, copywriter στην Hackney clothing αλλά και ως Fashion Editor στο beasty.gr
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ