Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε...

Μήπως οι μεγάλες αλλαγές της κ. Κεραμέως φαντάζουν άστοχες και επιφανειακές μέσα σ' ένα ετοιμόρροπο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως το ελληνικο;

Με τη φράση αυτή ο Σόλων κάποτε προέβλεψε την καταστροφή ενός πάμπλουτου βασιλέα, του Κροίσου και έμεινε ακλόνητη, άθικτη στο πέρας των αιώνων αφού χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει εύστοχα τραγελαφικές καταστάσεις του παρόντος και του παρελθόντος. Αυτήν την μελλοντική καταστροφή προσπαθούμε να αποφύγουμε όσοι μαθητές και φοιτητές παρακολουθούμε τις “πολλά υποσχόμενες” αλλαγές και προτάσεις της κ. Κεραμέως.

Ειδικότερα, επιδιώκεται από την Υπουργό η ποιοτική αναβάθμιση των σπουδών στα ελληνικά πανεπιστήμια, με σειρά αλλαγών συμπεριλαμβανομένου της προκαθορισμένης βάσης εισαγωγής σε κάθε τμήμα ξεχωριστά, περιορισμός επιλογών σχολών στο μηχανογραφικό των μαθητών αλλά και τροπολογίες για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων των απόφοιτων κολλεγίων από το ίδιο το Υπουργείο. Όλες αυτές οι ριζικές αλλαγές ίσως να ενθουσιάζουν πολλούς στο άκουσμά τους όμως για εκείνους που πραγματικά βιώνουν την ειρωνεία της κατάστασης φαντάζουν απειλητικές.

Εδώ τίθεται το ερώτημα:

Πως κάνουμε λόγο για ανύψωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ενόσω γνωρίζουμε σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2019 ότι ένας στους τρείς Έλληνες μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν διαθέτει βασικές δεξιότητες όπως η ανάγνωση και η γραφή; Πως δηλαδή στοχεύουμε στην ποιότητα των σπουδών όταν δεν έχουμε αντιμετωπίσει το μείζον ζήτημα του αναλφαβητισμού; Ας μην βαυκαλιζόμαστε, ακόμη και για τις επιδόσεις των “φιλόδοξων”, με αξιώσεις και υψηλούς στόχους μαθητών δεν οφείλεται το ελληνικό σχολείο. Σύμφωνα πάλι με έρευνες, το 90% των μαθητών στρέφεται στην βοήθεια των φροντιστηρίων για την εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τους γονείς τους να ξοδεύουν μηνιαίως ποσά από 200-500 ευρώ, ποσά που αγγίζουν τον βασικό μισθό ενός Έλληνα, ποσά που όσες οικογένειες δαπανούν τα στερούνται και τα θυσιάζουν, προσπαθώντας να αποφύγουν την κακοδαιμονία του εκπαιδευτικού μας συστήματος να αναπαράγει μορφωμένους πολίτες.

Απ’ την άλλη πλευρά “τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού”, εκείνα που οι οικογένειες τους δεν διαθέτουν ούτε το βασικό μισθό, βρίσκονται στο περιθώριο, προσπαθούν να αναμετρηθούν με “γίγαντες”, να βασιστούν σε όλες τις δυνάμεις τους. Τότε, στρέφουν τις ελπίδες τους στο ελληνικό σχολείο, με την πλειονότητα των καθηγητών να μην προάγει ούτε τις βασικές γνώσεις για την συμμετοχή τους στις πανελλήνιες, να αδιαφορεί να οδηγεί αυτά τα παιδιά στην αγανάκτηση και την απογοήτευση.

Σίγουρα, όλες αυτές οι επαναστατικές αλλαγές φαίνονται ελπιδοφόρες για την μετέπειτα εξέλιξη στην αγορά εργασίας και στην γενικότερη πορεία της ελληνικής κοινωνίας .Εν τέλει όμως, κάνοντας λόγο για “χτίσιμο” μιας δυνατής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καλό θα ήτανε να ενδυναμώναμε πρώτα τα θεμέλια της, το ελληνικό, δημόσιο σχολείο, το οποίο καταρρέει μέσα στην αδικία και την αδιαφορία που το περιβάλλει.  

Ζωή Παπαγιάννη
@PapagianniZoi
Η Ζωή Παπαγιάννη είναι μαθήτρια της Γ' λυκείου και μέλος της Πρωτοβουλίας Νέων
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ