Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Οι αφανείς άνθρωποι του πεζοδρομίου.

Είναι δίπλα μας! Κάθε μέρα αντιμετωπίζουν το κρύο, την απαξίωση και η αξιοπρέπεια τους έχει πληγεί... ποιός όμως τους παρατηρεί;

"Μια βόλτα στους δρόμους της Αθήνας είναι αρκετή να σου δείξει την σκληρή πραγματικότητα για πολλούς συνανθρώπους μας. Χωρίς καταφύγιο, αντιμέτωποι με το κρύο και τα απαξιωτικά βλέμματα των περαστικών προσπαθούν να επιβιώσουν. Ένα σφίξιμο στο στομάχι προκαλεί η εικόνα παιδιών που αναγκάζονται να υποστούν αυτές τις δυσμενείς συνθήκες.

Παιδιά που θα έπρεπε να βρίσκονται σε μία σχολική τάξη και όχι στο πεζοδρόμιο. Να γελούν,να παίζουν , να έχουν όνειρα. Δυστυχώς όμως βιώνουν καθημερινά τον πόνο και αναγκάζονται να γίνουν επαίτες σε μία προσπάθεια να προσκομίσουν ένα εισόδημα. Τα παιδιά αυτά και οι οικογένειές τους είναι θύματα ενός οικονομικού συστήματος που προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα επιλέγει να υποτιμήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Συνεπώς αντί να βελτιώνεται η ανθρώπινη ζωή υποβαθμίζεται και η φτώχεια αντί να περιορίζεται αυξάνεται. Ένα παράδειγμα αποτελούν οι άνθρωποι που στην προσπάθεια τους να αποπληρώσουν τις τραπεζικές τους υποχρεώσεις ,δεν τα καταφέρνουν και καταλήγουν στον δρόμο.

Μία άλλη κατηγορία είναι και οι δέσμιοι των εξαρτησιογόνων ουσιών,συχνά άποροι ή με προβλήματα ψυχικής υγείας οι οποίοι δεν μπορούν να πληρώσουν ή να απευθυνθούν στις αρμόδιες αρχές. Συγκεντρωμένοι στους δρόμους της Αθήνας ψάχνουν την ανθρωπιά και την στοιχειώδη στήριξη όπως και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Και ενώ θεωρητικά υπάρχουν δομές και προσωπικό που μπορεί να μεριμνήσει για όλους αυτούς τους ανθρώπους η πραγματικότητα διαψεύδει τα δεδομένα.

Η έλλειψη καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού και δομών είναι ολοφάνερη και ως αποτέλεσμα κάποιες Μ.Κ.Ο. ""τρέχουν"" να σώσουν την κατάσταση. Το κράτος πρέπει αρχικά να καταγράψει το ποσοστό των ανθρώπων που βρίσκονται στον δρόμο και σιγά σιγά να ληφθούν πρωτοβουλίες για την παροχή ανακαινισμένων δομών φιλοξενίας με συνεχή ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη. Οι ενήλικες θα ήταν καλό να τους προσφέρεται μία σχετική κατάρτιση σε διάφορα αντικείμενα προκειμένου να μην αισθάνονται περιθωριοποιημένοι. 

Τα παιδιά αδιαμφισβήτητα πρέπει με την βοήθεια ψυχολόγου να γυρίσουν στο σχολείο. Είναι δικαίωμα τους και είναι ο τρόπος με τον οποίο θα ανοίξουν νέοι δρόμοι και θα ξεφύγουν από την πραγματικότητα του δρόμου που τα στιγματίζει.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε το μέλλον των παιδιών. Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Ας προσπαθήσουμε να σώσουμε το παιδί. Γιατί ""εάν σωθεί το παιδί υπάρχει ελπίδα…".

Βιργινία Γεωργία Βουτσινά
Η Βιργινία Γεωργία Βουτσινά είναι μέλος στην Πρωτοβάθμια Νέων και πρωτοετής στο τμήμα Πολιτικής επιστήμης και δημόσιας διοίκησης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ