Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Πώς η απερισκεψία γίνεται καταστροφή

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών.

Ναρκωτικά. Μία λέξη, πολλά συναισθήματα, σκέψεις και προβληματισμοί. Άλλοι στο άκουσμα τους σκέφτονται τους τοξικομανείς στα παγκάκια της Αθήνας, άλλοι σκέφτονται κάποιον συγγενή ή φίλο-γνωστό που τον έχασαν εξαιτίας τους. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που φέρνουν στο μυαλό τους ιστορίες όπως του Πάμπλο Εσκομπάρ, γεμάτες χλιδή, χρήμα και έγκλημα, ιστορίες στις οποίες λησμονούν το τραγικό τέλος που έπεται συνήθως για τους εμπλεκόμενους...

Οι ναρκωτικές ουσίες αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, δεν ήταν πάντοτε παράνομες. Η διαδικασία ποινικοποίησης τους ξεκίνησε μόλις τον προηγούμενο αιώνα, ενώ μέχρι και την δεκαετία του 1980, η πολιτεία δεν είχε λάβει ακόμα οργανωμένα και αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση τους. Κωμικοτραγικό παράδειγμα είναι μάλιστα το ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 στις ΗΠΑ, παρόλο που η χρήση της κοκαΐνης ήταν παράνομη, πολλές νόμιμες εταιρίες κατασκεύαζαν αντικείμενα για την χρήση της. Τα προϊόντα μάλιστα, βασίζονταν σε πολυέξοδες διαφημιστικές καμπάνιες!

Στο σήμερα, αν και η χρήση ναρκωτικών τουλάχιστον του σκληρού είδους έχει μειωθεί αρκετά, δυστυχώς ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες έχουν επικρατήσει αντιλήψεις ότι η χρήση και κυρίως το εμπόριο ναρκωτικών, είναι κάτι τιμητικό και αποδεκτό από το περίγυρο τους, το οποίο μάλιστα θα τους αποφέρει χρήματα, δόξα, αλλά και κοινωνική αναγνώριση. Ένας ολίγον κλειστόμυαλος, συντηρητικός και δέσμιος των στερεότυπων άνθρωπος, θα μπορούσε να καταλογίσει όλη αυτή την έξαρση, στο ρεύμα και τους στίχους της trap και drill μουσικής και της κουλτούρας που εκείνη εκπροσωπεί, όμως αυτό θα ήταν κάτι εκτός τόπου και χρόνου και σίγουρα το ζήτημα είναι αρκετά βαθύτερο. Άλλωστε η μουσική είναι ο δημοσιογράφος της πραγματικότητας και όχι ο influencer της, ας μη πλατιάζω όμως!

Είναι γεγονός πως με την έλευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ιδιαίτερα του ίνσταγκραμ στη ζωή των ανθρώπων (ειδικά της νεολαίας), τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, άνθισε ένα κίνημα υπερκαταναλωτισμού, το οποίο είχε ήδη γεννηθεί από την εποχή της τηλεόρασης. Διαφημίσεις, άνθρωποι που ποζάρουν με πανάκριβα υλικά αγαθά, προωθώντας έναν ακριβό τρόπο ζωής, οδηγούν τον μέσο νέο, σε μια κατάσταση μανίας για το κυνήγι αυτού του εξεζητημένου τρόπου ζωής. Οι περιορισμένες ευκαιρίες που προσφέρει το πληγωμένο και ανεπαρκές καπιταλιστικό μοντέλο που υφίσταται διάλυση, λιγοστεύουν όλο και περισσότερο τις ευκαιρίες για επαγγελματική αποκατάσταση της αρεσκείας καθενός.

Το τελευταίο πολλές φορές σημαίνει: Ανεπαρκείς μισθοί, καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων και ένα κλίμα δυστυχίας να περιφέρεται στην ατμόσφαιρα.

Κάποιοι νέοι λοιπόν, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, στρέφονται στην παρανομία, επιχειρώντας έτσι να αγγίξουν τα πρότυπα ζωής που έχουν ονειρευτεί μέσα από το εύκολο χρήμα...

Από την άλλη, στο κομμάτι της χρήσης όλα ξεκινούν ως μια μέθοδος εκτόνωσης, όπως κάποιοι αθλούνται για να ηρεμήσουν, άλλοι καπνίζουν για να χαλαρώσουν, έτσι και ο χρήστης κάνει ναρκωτικά προκειμένου να εκτονωθεί το πνεύμα του, αγνοώντας φυσικά ότι το σκοτώνει σιγά σιγά μαζί και τη σωματική του υγεία, καθιστώντας τα έρμαια του ίδιου του εθισμού του...

Συνήθως λοιπόν, τόσο το εμπόριο όσο και η χρήση, δεν καταλήγουν ευχάριστα. Βλέπετε όταν αρχίσει να ασχολείται κανείς, θεωρεί ότι θα είναι πάντα η εξαίρεση στον κανόνα. Ο επίδοξος έμπορος, καταφέρνει να πείσει τον εαυτό του, ότι δεν θα πιαστεί από τις αρχές ή ότι δεν θα εμπλακεί με περίεργα κυκλώματα και μαφία, τα οποία μπορεί να του στοιχίσουν και τη ζωή. Ξεχνά παντελώς λοιπόν, τι έπαθε ο αγαπημένος του Tony Montana στην ομώνυμη ταινία....

Από την άλλη, ο χρήστης μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο... Θεωρεί ότι ελέγχει τον εθισμό του, όπως κάποιος καπνιστής λ.χ που κάνει αυστηρά 2 τσιγάρα την ημέρα. Φυσικά η πραγματικότητα διαφέρει εντελώς και τις περισσότερες φορές, ο χρήστης ζει για τον εθισμό του, ειδικά αν δεν είναι οικονομικά ευκατάστατος. Σκάβει λοιπόν τον λάκο του, θεωρώντας πως η προσωρινή ευχαρίστηση που προσφέρει κάποια ουσία, αξίζει περισσότερο από την ίδια τη ζωή...

Η πραγματική ζωή είναι γεμάτη στιγμές, κάποιες όμορφες, γεμάτες πολύχρωμες εμπειρίες και ευτυχία, κάποιες γκρίζες, δύσκολες και θολωμένες, όμως είναι πολύ καλύτερο ο εθισμός σου να είναι οι όμορφες λαμπερές λεπτομέρειες της ζωής, έστω κι αν δεν είναι άπειρες. Παρά κάτι πλασματικό, υπεύθυνο μόνο για περιστασιακή τεχνιτή χαρά, αλλά ταυτόχρονα και μαχαίρι που σκοτώνει αργά αργά την ύπαρξη σου...

Ας εθιστούμε στη ζωή και στην πραγματικότητα όχι στα ναρκωτικά, στο σκοτάδι και την πλασματικότητα!

Νίκος Π. Σώκος
@SokosNikos
Ο Νίκος Σώκος είναι μέλος της Ομάδας Τύπου της Πρωτοβουλίας Νέων, αρθρογράφος στο Presspublica και παράλληλα τριτοετής φοιτητής Ιστορίας Αρχαιολογίας στο ΕΚΠΑ.
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ