Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Στου κουφού την πόρτα...

Θεμελιώδης ιατρική εκπαίδευση, πανδημία και Υπουργείο Παιδείας... Η δυστοπική πραγματικότητα που ζουν οι 5οετείς φοιτητές ιατρικής της χώρας τους τελευταίους μήνες. Έως πότε;

Ίσως να το έχει πάρει το μάτι σας κάπου, ίσως να το αγνοείτε, ίσως να το διαβάσατε αλλά να μην το πιστέψατε. Οπότε θα σας το γράψω εδώ καθαρά και με στοιχεία: το 5ο έτος της Ιατρικής Σχολής έχει να μπει κλινικές πάνω από 3 μήνες το τρέχον ακαδημαϊκό έτος. Συγκεκριμένα από τις 6 Νοέμβρη.


Βιώνουμε μια υγειονομική κρίση εδώ και σχεδόν 1 χρόνο και εκεί που κανείς θα περίμενε ότι οι φοιτητές ιατρικής θα έπρεπε να βρίσκονται “στην πρώτη γραμμή” συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όταν ανακοινώθηκε το 2ο  Lockdown αναστάλθηκαν κλινικές και πρακτικές ασκήσεις και έκτοτε για τους περισσότερους δεν έχει υπάρξει καμία ενημέρωση, καμία στρατηγική αναπλήρωσης ή τέλος πάντων καμία προσαρμογή στην πραγματικότητα. Από τις 6 Νοεμβρίου χάσαμε οποιαδήποτε επαφή με το ιατρικό αντικείμενο, οποιαδήποτε επαφή με τη σχολή μας αλλά και με το επάγγελμα που θα κληθούμε σε 1,5 χρόνο να ασκήσουμε, επανδρώνοντας δημόσια νοσοκομεία της χώρας και αποτελώντας μέλη του υγειονομικού προσωπικού της.

Αυτοί που μέχρι χθες μας χειροκροτούσαν τώρα έχουν γυρίσει οριστικά τις πλάτες τους στο μέλλον του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Με προκλητικό τρόπο το Υπουργείο αποφεύγει να απαντήσει σε  ερωτήσεις σχετιζόμενες με  φοιτητικά θέματα και επαναπαύεται στην τηλεκπαίδευση θεωρώντας πως έχει λύσει όλα μας τα προβλήματα. Εύλογα προκύπτει όμως το ερώτημα: ποιος μαθαίνει να ασκεί ιατρική μέσα από διαλέξεις και διαδικτυακά μαθήματα; Ποιος μαθαίνει να παίρνει αίμα παρακολουθώντας video στο YouTube; Ποιος μαθαίνει τι είναι ο ίκτερος αν δεν αντικρίσει τον ασθενή; Μπορώ να συνεχίσω για ώρες αυτά τα ερωτήματα. Η ουσία όμως είναι πως ούτε οι ιθύνοντες θα μπορούσαν να δώσουν απάντηση σε αυτά καθώς αντιλαμβάνονται τις προβληματικές διαστάσεις του ζητήματος. Πάντως επειδή φοιτώ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και οφείλω να μεταφέρω τη δική μου εμπειρία, ούτε διαδικτυακά μαθήματα γίνονται αυτούς τους 3 μήνες. Και τι κάνουμε; Θα το γράψω με κεφαλαία για να το χωνέψετε καλά. ΤΙΠΟΤΑ. Καμία επαφή με το ιατρικό αντικείμενο, καμία επαφή με τη σχολή μας και τους καθηγητές μας.

Από την άλλη πλευρά, πολλές είναι οι ενέργειες στις οποίες έχουμε  προβεί εμείς αυτούς τους 3 μήνες με στόχο την επιστροφή μας στις κλινικές  Θα προσπαθήσω να αποδώσω τις κυριότερες. Κατ’ αρχάς, είμαστε σε σταθερή επικοινωνία με τους Προέδρους των σχολών μας. Οι Πρόεδροι και ο Κοσμήτορας της Ιατρικής Ηρακλείου έχουν ασκήσει επανειλημμένα πιέσεις στους ιθύνοντες, τόσο συνολικά όσο και προσωπικά, εξαίροντας τη σημασία των κλινικών του 5ου έτους για την εκπαίδευση των φοιτητών. Κι όμως... καμία ανταπόκριση. Οι εβδομάδες περνούν, τα μαθήματα χάνονται, η αδιαφορία συνεχίζει και η πίεση εξακολουθεί να ασκείται. Προσπαθούν να βρεθούν άκρες για να τεθεί το θέμα στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, να ενημερωθεί ο Υφυπουργός Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, να απαντηθεί κάτι τέλος πάντων. Τίποτα... Αποφασίζουμε οι επιτροπές όλων των πέμπτων ετών των Ιατρικών της χώρας να συσπειρωθούμε και να γράψουμε ένα κείμενο/επιστολή προς την Υπουργό Παιδείας και  τον Υφυπουργό για θέματα ανώτατης εκπαίδευσης, τον Υπουργό Υγείας και την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων. Οι φοιτητές ελπίσαμε τότε ότι κάτι θα γίνει. Με κοινοποιήσεις, tags, δελτία τύπου σε φοιτητικά- και μη- sites, προσεγγίσεις καναλιών και εκπομπών και όποια άλλα μέσα διαθέτουμε σαν νέα γενιά. Εκεί βέβαια συναντήσαμε την αδιαφορία πολλών κυρίαρχων ΜΜΕ, τα οποία δεν συμμερίζονταν την ανησυχία μας και δεν υποστήριξαν καθόλου την προσπάθειά μας. Άραγε ένα τέτοιο θέμα δεν αφορά τον κόσμο; Άμεσα ίσως όχι. Όταν θα εμπιστεύονται, βέβαια, τις ζωές τους σε εμάς πιθανόν να ανατρέξουν στις στιγμές που ζούμε τώρα και στην κραυγή αγωνίας που τώρα εμείς εκφράζουμε.

Η επιστολή έχει σταλεί από τις 19 Ιανουαρίου και ακόμα η παραμικρή απάντηση. Το πιο εξοργιστικό είναι πως, απ’ όσο γνωρίζουμε,  το θέμα δεν έχει τεθεί καν στην Επιτροπή των Εμπειρογνωμόνων, τα μέλη της οποίας έχουν περάσει από τη θέση μας και υποτίθεται θα έπρεπε να μας καταλαβαίνουν. Αυτό μας οδήγησε σε αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις- αρχικά το Ηράκλειο, έπειτα η Αθήνα. Η Πάτρα και άλλες πόλεις ύψωσαν τις φωνές τους μαζί μας. Όσον αφορά το Ηράκλειο, το Σάββατο 30/1 και ώρα 12:00, πλήθος φοιτητών του 5ου έτους συγκεντρώθηκε στο κέντρο του Ηρακλείου. Τηρώντας τις αποστάσεις και όλα τα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα βγήκαμε στους δρόμους και αρχικά μόνο με τα πανό μας προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα στους ιθύνοντες και την κυβέρνηση για τη στάση που κρατούν όλους αυτούς τους μήνες. Στη συνέχεια φωνάξαμε συνθήματα και με την υποστήριξη του κόσμου φτάσαμε μέχρι την πλατεία των Λιονταριών λέγοντας: “Η θέση μας είναι δίπλα στον ασθενή, μέσα στα νοσοκομεία μες στην κλινική” και άλλα. Σε παρόμοια πλαίσια κινήθηκαν τα πράγματα και στις υπόλοιπες  πόλεις. Περιμέναμε, για μια ακόμη φορά,  μεγαλύτερη ανταπόκριση από τα κυρίαρχα ΜΜΕ , ωστόσο μόνο τα τοπικά μέσα έδειξαν την αρμόζουσα συμπαράσταση στον αγώνα μας.

Λέμε συχνά ότι “η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία”. Βέβαια όταν μια κυβέρνηση αγνοεί τη φωνή των φοιτητών και υπονομεύει το μέλλον τους κάποια στιγμή απελπίζεσαι. Γιατί κουράζεσαι που πρέπει μια ζωή να διεκδικείς τα αυτονόητα. Απ’ το ότι οι κλινικές δεν μπαίνουν στην ίδια μοίρα με τα Zara και την εστίαση, μέχρι το ότι δεν γίνεται να παρακολουθούμε αυτή την πανδημία έγκλειστοι από τα σπίτια μας ενώ η θέση μας είναι στα νοσοκομεία. Το Υπουργείο φαίνεται ότι μετά το 1ο Lockdown δεν ταρακουνήθηκε, δεν κατέστρωσε Plan Β. Επαναπαύτηκε ισχυριζόμενο  ότι “χρόνος υπάρχει” χωρίς να εξηγεί πού είναι αυτός ο χρόνος και δεν τον βλέπουμε εμείς. Η σιγή τους όχι μόνο καταδεικνύει αποποίηση της ευθύνης αλλά υποδηλώνει και την απαξίωση στις σπουδές και την εκπαίδευσή μας. Προτεραιότητα της κυβέρνησης αυτή τη στιγμή είναι να περάσει νομοσχέδιο για αστυνομία στις (κλειστές) σχολές και διαγραφές φοιτητών, ενώ δεν δίνονται απαντήσεις από κανέναν για βασικά φοιτητικά θέματα.

Απαιτούμε την ασφαλή και άμεση επιστροφή μας στις κλινικές. Τόσους μήνες δεν παίρνουμε καμία απάντηση περί οργανωμένου πλάνου αναπλήρωσης και παράτασης εξαμήνου! Βέβαια στην ίδια μοίρα με εμάς βρίσκονται (ενδεικτικά) και οι νοσηλευτές, οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι φοιτητές που διεξάγουν διπλωματικές στα εργαστήρια. Ενώνουμε όλοι μαζί τις φωνές μας και λέμε “ΩΣ ΕΔΩ” στην αδιαφορία του Υπουργείου. Δεν είμαστε υπερβολικοί που ζητάμε τα αυτονόητα και ούτε μας καλύπτει η απάντηση “Κανένα εξάμηνο δεν θα χαθεί” με το χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Αντιλαμβανόμαστε  πως η κατάσταση είναι δύσκολη αλλά μην το χρησιμοποιείτε αυτό σαν πρόσχημα ώστε να παραγκωνίζεται η Παιδεία. Δεν κατεβάζουν οι φοιτητές τα standards της εκπαίδευσης κυρία Υπουργέ (όπως και πολλοί καθηγητές μας διατείνονται). Εσείς τα κατεβάζετε!

Ευτυχία Καλογιαννάκη // Μαρία Σαχά
Η Ευτυχία Καλογιαννάκη είναι 5οετής φοιτήτρια Ιατρικής στο Ηράκλειο Κρήτης // H Mαρία Σαχά είναι 1οετής φοιτήτρια Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών και μέλος της Πρωτοβουλίας Νέων από την άνοιξη του 2019
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ