Αρθρα - γνωμεσ
>
ιστοριεσ

Τελικά, οι φωτιές φέρνουν την «ανάπτυξη» ή η «ανάπτυξη» τις φωτιές;

Ο τρόπος πρόκλησης και διαχείρισης μιας πυρκαγιάς ξεσκεπάζει την απάνθρωπη λειτουργία του σύγχρονου κόσμου και την πιο σκοτεινή πλευρά των εκπροσώπων του. Αυτήν που κανέναν δεν θα πείραζε να καιγόταν μαζί με τα δέντρα.

Άλλη μια φωτιά. Στο ίδιο έργο θεατές. Κι επειδή το έχουμε ξαναδεί το έργο, ξέρουμε και πώς κυλάει, πώς τελειώνει, πώς ξαναρχινά. Τις επόμενες μέρες (είτε η ένταση της φωτιάς αυξάνεται, είτε μειώνεται), θα κατακλύσουν τα κανάλια κυβερνητικοί εκπρόσωποι – όχι για να απολογηθούν, βέβαια, για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών σωμάτων – αλλά για να μας υπενθυμίσουν σε κάθε ευκαιρία ότι κάνουν ό,τι μπορούν. Και στο τέλος μια από τα ίδια. Σε περίπτωση που δεν θρηνήσουμε θύματα, τα “άριστα” αυτά μυαλά θα καυχιούνται που δεν πέθανε και κανείς. Ίσως ανάψουν και κανένα φιτίλι σε μικροπολιτικές κόντρες, λέγοντας: “το διαχειριστήκαμε καλύτερα από τους προηγούμενους”. Οι κύριοι αυτοί, βέβαια, μιλώντας για μηδενικές απώλειες αγνοούν τα καμένα δάση, τα σπίτια, ή ακόμη τα νεκρά ζώα. Αυτές, βλέπετε, είναι παράπλευρες απώλειες. Οι άνθρωποι αυτοί, αν δουν ποτέ ένα δέντρο να φλέγεται μπροστά τους θα σπεύσουν να το εκμεταλλευτούν ως εστία θερμότητας.

Μα, για όλα φταίει η κυβέρνηση; Όχι. Η αλήθεια είναι ότι για τις περισσότερες πυρκαγιές ευθύνονται εμπρηστές. Άρα, ατομική ευθύνη. Έτσι; Εύκολο επιχείρημα που, άλλωστε, δεν χρησιμοποιείται και σπάνια στις μέρες μας. Για να δούμε όμως. Ποιο είναι το κίνητρο για να κάψει κανείς μια έκταση γης; Όλα τα προηγούμενα χρόνια, τις περισσότερες πυρκαγιές ακολουθούσαν, τυχαία (;), επιχειρηματικά έργα. Το ζήτημα λοιπόν είναι πολιτικο-οικονομικό.

Σε έναν κόσμο που κινείται γύρω από την ιδέα της “ανάπτυξης” (ας την πούμε) και του χρήματος, προκαλεί σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η περιβόητη μεγιστοποίηση του κέρδους δεν έχει όρια;

Άσχετα, όμως, από αυτό είναι απορίας άξιο πώς σε μια χώρα που πλήττεται κάθε χρόνο από πυρκαγιές, υπάρχουν ελλείψεις σε πυροσβέστες. Ειδικά σε μια χώρα, όπου όταν έρθει η στιγμή να ενισχυθεί το δυναμικό της αστυνομίας όλες οι κυβερνήσεις κάθε άλλο παρά διστακτικές υπήρξαν. Λογικό. “Ίσως να έχουμε ορισμένες παράπλευρες απώλειες σε δάση, ζώα, ή ακόμη και ανθρώπους (!), αλλά τουλάχιστον θα γλιτώσουμε από τις ενοχλητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις, θα ελέγξουμε καλύτερα όλους αυτούς τους ασυμμόρφωτους”. Ζήτημα προτεραιοτήτων είναι…

Αυτή είναι η “ανάπτυξη”. Ας μου εξηγήσει, όμως, κάποιος, πώς ένας άνθρωπος υποστηρίζει μια ανάπτυξη που για να ευοδωθεί, υπαναπτύσσει τα πάντα στο πέρασμα της;

Παρεμπιπτόντως, για τις φωτιές έχουν δικαίωμα να μιλούν μόνο αυτοί που βοηθούν για να τις σβήσουν. Στο σημείο αυτό, βέβαια, είναι κατανοητός ο φόβος της κυβέρνησης μήπως εκτεθεί για έλλειψη παροχής βοήθειας, σε περίπτωση που την επικοινωνία ελέγχουν οι καθ' ύλην αρμόδιοι πυροσβέστες.

Από τα παραπάνω, λοιπόν, γίνεται σαφές ότι και οι φωτιές φέρνουν την “ανάπτυξη”, αλλά και η “ανάπτυξη” τις φωτιές. Άρα πως ξεμπερδεύει κάνεις από τις φωτιές; Ξεφορτώνεται αυτούς που φέρνουν την “ανάπτυξη”.

Πάνος Μήλιος
Πάνος Μήλιος, μαθητής γ' λυκείου, μέλος της πρωτοβουλίας νέων
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Είναι στο χέρι σου!

Είναι στο χέρι σου!
Γινε μελοσ τησ Πρωτοβουλιασ