δΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ
>

Δελτίο Τύπου για την Υποχρεωτική Συνεπιμέλεια.

May 20, 2021

Δελτίο Τύπου για την Υποχρεωτική Συνεπιμέλεια.

Εισάγεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής το πολύκροτο Νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, ύστερα από πολύμηνες συζητήσεις και διαβουλεύσεις.

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Εφημερίδα των Συντακτών, 8 ευρωπαϊκά και διεθνή δίκτυα και 104 γυναικείες οργανώσεις από 30 χώρες απεύθυναν ανοιχτή επιστολή κατά του Νομοσχεδίου, η Διεθνής Αμνηστία εξέδωσε διεθνές δελτίο τύπου για την επικινδυνότητά του, καλώντας την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής καταθέτει επικριτική έκθεση.

Όλες αυτές οι επιστολές έρχονται να υποστηρίξουν την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών που ζητάει την απόσυρση του εν λόγω νομοσχεδίου. Ακόμα και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία φαίνεται διχασμένη, με κεντρικά στελέχη της να διαχωρίζουν την γραμμή τους. Ωστόσο, η κυβέρνηση προχωρά αμετανόητη.

Η παραβίαση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και της Οδηγίας 2012/29/ΕΕ για τα Δικαιώματα των Θυμάτων φαίνεται να είναι οι στόχοι του προσωπικού αγώνα του κ. Τσιάρα, τα «εργαλεία» η υποχρεωτική συνεπιμέλεια, η εναλλασσόμενη κατοικία, το ψευδοεπιστημονικό σύνδρομο της γονεϊκής αποξένωσης (Richard Gardner, 1992). Όλα αυτά οδηγούν με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια στον περαιτέρω εγκλωβισμό των θυμάτων (γονέων και παιδιών) στο περιβάλλον της ενδοοικογενειακής βίας, στη συνεχής αλληλεπίδραση με τον κακοποιητή, στη φίμωση των παιδιών και στην επικινδυνότητα που όλα αυτά συνεπάγονται στην ψυχοσύνθεσή τους.  

Είναι μάλιστα αρκετά ειρωνικό το γεγονός πως συζητιέται ένα τέτοιο νομοσχέδιο σήμερα όταν μόλις λίγες μέρες πριν συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την υπογραφή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Τότε χειροκροτούσαμε, σήμερα την παραβιάζουμε.

Εύκολα γεννάται το ερώτημα ποιους εν τέλει εξυπηρετούν αυτές οι εγκληματικές για την κοινωνία μεταρρυθμίσεις.

Η στρατηγική των επικοινωνιακών παιχνιδιών και των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων της κυβέρνησης εκτέθηκε διπλά με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αφού η κινητοποίηση με όλο το κίνημα Me Too για την ενδυνάμωση των θυμάτων έμφυλης βίας και η Σύσταση Επιτροπής για τη σύνταξη Εθνικής Στρατηγικής για την Ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, έμειναν στο φαίνεσθαι.

Για άλλη μία φορά φάνηκε το πραγματικό πρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος.

Θέτουμε ξεκάθαρο ότι το συμφέρον του παιδιου καθορίζεται από τις κατά περίπτωση ανάγκες του παιδιού αυτού. Είναι ξεχωριστό, μοναδικό και δεν γίνεται να καθοριστεί και να εφαρμοστεί απόλυτα ως επίκληση της αντιμαχίας των γονέων. Τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία προς διαμοιρασμό.

Στην βάση της συντηρητικής ιδεολογικής πολιτικής της κυβέρνησης γεννάται η απέχθεια στα επιστημονικά δεδομένα και η θυσία των δικαιωμάτων του παιδιού και της ασφάλειας των θυμάτων  ενδοοικογενειακής βίας.

Απέναντι σε αυτό, εμείς στεκόμαστε δίπλα στην επιστημονική κοινότητα που αντιδρά, δίπλα στους διεθνείς οργανισμούς που αντιδρούν, δίπλα στην κοινωνία που αντιστέκεται. Για όσο αυτό χρειαστεί εμείς θα είμαστε εδώ να σας εξηγούμε θεμελιώδεις δημοκρατικές ιδέες.

Η συναινετική συνεπιμέλεια πρέπει να αποτελεί επιλογή, η υποχρεωτικότητά της κρίνεται επικίνδυνη.

Εισάγεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής το πολύκροτο Νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, ύστερα από πολύμηνες συζητήσεις και διαβουλεύσεις.

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Εφημερίδα των Συντακτών, 8 ευρωπαϊκά και διεθνή δίκτυα και 104 γυναικείες οργανώσεις από 30 χώρες απεύθυναν ανοιχτή επιστολή κατά του Νομοσχεδίου, η Διεθνής Αμνηστία εξέδωσε διεθνές δελτίο τύπου για την επικινδυνότητά του, καλώντας την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής καταθέτει επικριτική έκθεση.

Όλες αυτές οι επιστολές έρχονται να υποστηρίξουν την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών που ζητάει την απόσυρση του εν λόγω νομοσχεδίου. Ακόμα και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία φαίνεται διχασμένη, με κεντρικά στελέχη της να διαχωρίζουν την γραμμή τους. Ωστόσο, η κυβέρνηση προχωρά αμετανόητη.

Η παραβίαση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και της Οδηγίας 2012/29/ΕΕ για τα Δικαιώματα των Θυμάτων φαίνεται να είναι οι στόχοι του προσωπικού αγώνα του κ. Τσιάρα, τα «εργαλεία» η υποχρεωτική συνεπιμέλεια, η εναλλασσόμενη κατοικία, το ψευδοεπιστημονικό σύνδρομο της γονεϊκής αποξένωσης (Richard Gardner, 1992). Όλα αυτά οδηγούν με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια στον περαιτέρω εγκλωβισμό των θυμάτων (γονέων και παιδιών) στο περιβάλλον της ενδοοικογενειακής βίας, στη συνεχής αλληλεπίδραση με τον κακοποιητή, στη φίμωση των παιδιών και στην επικινδυνότητα που όλα αυτά συνεπάγονται στην ψυχοσύνθεσή τους.  

Είναι μάλιστα αρκετά ειρωνικό το γεγονός πως συζητιέται ένα τέτοιο νομοσχέδιο σήμερα όταν μόλις λίγες μέρες πριν συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την υπογραφή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Τότε χειροκροτούσαμε, σήμερα την παραβιάζουμε.

Εύκολα γεννάται το ερώτημα ποιους εν τέλει εξυπηρετούν αυτές οι εγκληματικές για την κοινωνία μεταρρυθμίσεις.

Η στρατηγική των επικοινωνιακών παιχνιδιών και των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων της κυβέρνησης εκτέθηκε διπλά με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αφού η κινητοποίηση με όλο το κίνημα Me Too για την ενδυνάμωση των θυμάτων έμφυλης βίας και η Σύσταση Επιτροπής για τη σύνταξη Εθνικής Στρατηγικής για την Ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, έμειναν στο φαίνεσθαι.

Για άλλη μία φορά φάνηκε το πραγματικό πρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος.

Θέτουμε ξεκάθαρο ότι το συμφέρον του παιδιου καθορίζεται από τις κατά περίπτωση ανάγκες του παιδιού αυτού. Είναι ξεχωριστό, μοναδικό και δεν γίνεται να καθοριστεί και να εφαρμοστεί απόλυτα ως επίκληση της αντιμαχίας των γονέων. Τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία προς διαμοιρασμό.

Στην βάση της συντηρητικής ιδεολογικής πολιτικής της κυβέρνησης γεννάται η απέχθεια στα επιστημονικά δεδομένα και η θυσία των δικαιωμάτων του παιδιού και της ασφάλειας των θυμάτων  ενδοοικογενειακής βίας.

Απέναντι σε αυτό, εμείς στεκόμαστε δίπλα στην επιστημονική κοινότητα που αντιδρά, δίπλα στους διεθνείς οργανισμούς που αντιδρούν, δίπλα στην κοινωνία που αντιστέκεται. Για όσο αυτό χρειαστεί εμείς θα είμαστε εδώ να σας εξηγούμε θεμελιώδεις δημοκρατικές ιδέες.

Η συναινετική συνεπιμέλεια πρέπει να αποτελεί επιλογή, η υποχρεωτικότητά της κρίνεται επικίνδυνη.