Οι θέσεις μας.

Φοιτητική Στέγη.

Το ζήτημα των φοιτητικών ενοικίων. 

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με το οποίο τα άτομα της γενιάς μας έρχονται αντιμέτωπα, είναι αυτό των φοιτητικών ενοικίων και του συνεχώς αυξανόμενου κόστους διαβίωσης σε οποιαδήποτε ελληνική πόλη.

Αρκεί κανείς να κάνει μια περιήγηση στις online ιστοσελίδες αγγελιών για να αφουγκραστεί την σοβαρότητα της κατάστασης.

Με βάση στατιστικά στοιχεία της ιστοσελίδας spitogatos.gr, σε περιοχές όπως το κέντρο της Αθήνας, το Παγκράτι και τα Ιλίσια, ένα σπίτι των 65 τ.μ. κοστίζει κατά μέσο όρο 582€, 488€ και 510€ αντίστοιχα.

Όλα αυτά μόνο για το ενοίκιο! Χωρίς καν να συμπεριλαμβάνουμε προσωπικά έξοδα, φαγητό, κοινόχρηστα, ρεύμα-τηλέφωνο-νερό.

Το gentrification, η εξαγορά ολόκληρων γειτονιών και η εκδίωξη των ανθρώπων που τις κατοικούν, καθιστά την ζωή στην πόλη τόσο οικονομικά, όσο και κοινωνικά αφόρητη.

Γιατί, όμως, κανείς δεν μιλάει για το ζήτημα αυτό; Γιατί το έχουμε λάβει ως κάτι το δεδομένο; Μία «παράδοση» τα δεσμά της οποίας με τίποτα δεν μπορούν να σπάσουν.

Γιατί δεν βγαίνουν στους δρόμους οι οικογένειες να φωνάξουν; Να φωνάξουν πως δεν μπορούν να σπουδάσουν τα παιδιά τους! Ότι χρειάζεται πλέον ένας μισθός ολόκληρος για να λάβει κανείς την δήθεν δωρεάν δημόσια παιδεία.

Προφανώς, η λύση του προβλήματος δεν είναι τόσο απλή.

Και αυτό γιατί, το ίδιο το πρόβλημα βασίζεται σε ένα σάπιο σύστημα. Ένα σύστημα φτιαγμένο για να ξεζουμίζει οικονομικά το Ελληνικό νοικοκυριό.

Ήδη, μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, έχουν αρχίσει να κατασκευάζουν ολόκληρες πολυκατοικίες που προορίζονται να στεγάσουν φοιτητές και φοιτήτριες. Και όλο αυτό προφανώς με το αζημίωτο. Δεν μιλάμε για φοιτητικές εστίες.

Κάθε φορά που το κράτος αποτυγχάνει, έρχεται κάποιος να εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Και αυτός ο κάποιος θέλει το κράτος να αποτυγχάνει. Και πως το πετυχαίνει αυτό; Χρηματοδοτώντας την αποτυχία του.

Πάμε πίσω στα μαθηματικά.

Με βάση την ετήσια έκθεση «How’s Life» του ΟΟΣΑ, το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα είναι 14.900 ευρώ.

Δηλαδή, μιλάμε για περίπου 1.250 ευρώ τον μήνα.

Με βάση υπολογισμό σε άρθρο της ΕΦ.ΣΥΝ., το ετήσιο κόστος σπουδών σε «άλλη πόλη» ανέρχεται στα 7.000 ευρώ.

Πως είναι δυνατόν, μία οικογένεια με εισόδημα 1250 ευρώ των μήνα, να ξοδέυει το μισό από το εισόδημά της για να σπουδάσει το παιδί της; Πως μπορούμε να το θεωρούμε αυτό λογικό; Όταν οι τιμές όλο αυξάνονται; Όταν η ζωή γίνεται όλο και πιο ακριβή.

Η καταπολέμηση του φαινομένου θα πρέπει να αποτελέσει βασική προτεραιότητα τόσο της φοιτητικής κοινότητας όσο και της κοινωνίας γενικότερα.

Αν γυρίσεις όλη την Ελλάδα και μιλήσεις με φοιτητές, δύσκολα θα βρεις κάποιον που να υποστηρίζει πως η κατάσταση είναι βιώσιμη.

Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία δεν κάνει τίποτα γι’ αυτό.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Ρέθυμνο 35 τ.μ υπόγειο 400 ευρώ, Ιωάννινα 40 τ.μ 350 ευρώ.

Παραδείγματα που προστίθενται σε μία μακρά λίστα δυσανάλογα ακρίβων ενοικίων. Μία λίστα που μαρτυρά τι συμβαίνει στην Ελλάδα του σήμερα και εντελώς ειρωνικά συμπηκνώνεται στην παρακάτω φράση.

“Στην Ελλάδα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, η εκπαίδευση κοστίζει πολύ”.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα: εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό; Θα περιμένουμε κάποιον τρίτο να έρθει ως μεσίας να μας σώσει; Η απάντηση είναι αρκετά απλή και βρίσκεται εκεί που χτυπά η καρδιά του προβλήματος, στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

Πρέπει να ξεκινήσει ο διάλογος σε κάθε σχολή, σε κάθε τμήμα από την Κομοτηνή μέχρι την Κρήτη. Μόνο αν οι ίδιοι οι φοιτητές αντιληφθούν το μέγεθος της δύναμης τους θα μπορέσουν να βάλουν τέλος σε αυτό τον φαύλο κύκλο που στερεί από πολλούς τα όνειρα τους.

Και τι θα ζητήσει αυτό το κίνημα που θα δημιουργηθεί; Αξιοπρεπείς συνθήκες σπουδών, ξεκινώντας από τις εστίες που απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν αξιοπρεπείς.

Θα μείνουμε για την ώρα στην αναλογία εστιών ανα φοιτητή: Το Πανεπιστήμιο Πάτρας αριθμεί 33.000 ενεργούς φοιτητές και διαθέτει μόλις 710 κρεβάτια για την στέγαση τους. Αντίστοιχα, το Πανεπιστήμιο Κρήτης (με έδρα το Ρέθυμνο) διαθέτει 173 δωμάτια την ώρα που αριθμεί πάνω από 10.500 φοιτητές.

Αυτά τα νούμερα πρέπει να μας ταρακουνήσουν. Πρέπει να γιγαντωθεί το κίνημα των φοιτητών και φοιτητριών που ζητούν ένα γενναίο πρόγραμμα κατασκευής καινούριων εστιών, πολυάριθμων και σύγχρονων.